top of page

De Canon-Kandidaten

Bessems, Jean

Kunstenaar op het groene laken

Jean Bessems (Cadier en Keer, 4 januari 1945) is een voormalige Nederlandse biljarter. Bij het kunststoten (biljart artistique) werd hij tweemaal wereldkampioen en viermaal Europees kampioen.

Biografie
Jean Bessems werd geboren in Cadier en Keer. Zijn vader was boer, duivenmelker en later caféhouder. Naast biljarter was hij machinebankwerker.[1] Twintig jaar lang was hij net als zijn vader een gepassioneerde duivenmelker.

Op 14-jarige leeftijd begon hij met biljarten. Hij voetbalde tot zijn 19e en moest toen kiezen tussen het biljarten en het voetballen. Bessems speelde eerst libre, maar stapte later over op het kunststoten.

Zijn internationale doorbraak maakte Bessems in 1965 op het Europees jeugdkampioenschap biljarten. In 1971 won hij zijn eerste medaille als senior. Dit was een zilveren op het Europees kampioenschap cadre 47/2 in Nice. Hij speelde tegen beroemde biljarters als Raymond Ceulemans, Henk Scholte, Hans Vultink, Francis Connesson en Emile Wafflard. Hij reisde de hele wereld over en gaf zelfs demonstraties in Rusland, wat ten tijde van het Sovjetrijk heel bijzonder was. Volgens zijn trainer René Vingerhoedt lag zijn kracht met name bij het perfect afstoten, wat van belang is om een topspeler te worden.

Hij werd wereldkampioen in 1985 in Sluis in Zeeland en in 1988 in Stockerau in Oostenrijk en Europees kampioen in Bruay Sur Escaut in Frankrijk, in Dongen en Gorsel in Nederland, en Wilrijk bij Antwerpen. In 1991 zette hij een punt achter zijn sportcarrière en in 2005 ging hij met de VUT. Later pakte hij het biljarten weer op in de hoogste klasse.

Titels
Wereldkampioen kunststoten - 1985, 1988
Europees kampioen kunststoten - 1986, 1987, 1988, 1989
Nederlands kampioen kunststoten - 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1989
Nederlands kampioen kader 47/2 , 47/1 en 3x kader 71/2

Jean Bessems (Cadier en Keer, 4 januari 1945) is een biljarter. Bessems werd geboren in Cadier en Keer. Op 14-jarige leeftijd begon Jean met biljarten en speelde eerst libre. Later stapte hij over op het kunststoten. Zijn internationale doorbraak maakte Bessems in 1965 op het Europees jeugdkampioenschap. In 1971 won hij zijn eerste medaille als senior: zilver op het Europees kampioenschap cadre 47/2. Hij werd wereldkampioen kunststoten in 1985 en 1988 en 4 keer op rij Europees kampioen van 1896 t/m 1989. Naast zijn internationale successen werd hij tussen 1981 en 1989 maar liefst 8 keer Nederlands kampioen. In 1991 zette hij een punt achter zijn sportcarrière.

Brentjens, Bart

Nieuw goud in Atlanta

Bart Jan-Baptist Marie Brentjens (Haelen, 10 oktober 1968) is een Nederlands mountainbiker. Hij is tienvoudig Nederlands kampioen mountainbike en werd dat onafgebroken van 2000 tot en met 2007.

Carrière
Bij de eerste Olympische Spelen waar het onderdeel mountainbiken op het programma stond, Atlanta 1996, won Brentjens de gouden medaille. Voor deze Spelen werd hij getraind en bijgestaan door zijn toenmalige zwager Gert-Jan Theunisse. In 2000 deed Brentjens ook weer mee, maar won hij geen medaille. Bij de Olympische Zomerspelen 2004 daarentegen won hij de bronzen medaille. Bij de Olympische Zomerspelen 2008 werd hij slechts 37e.

Brentjens heeft in 2008 zijn loopbaan officieel beëindigd en is gestart als teammanager van zijn eigen team. Hij start echter nog regelmatig in wedstrijden.

Sinds november 2016 is Bart Brentjens Product Manager bij American Eagle mountainbikes[1]. Brentjens is daarnaast samen met Rob Warner co-commentator voor Red Bull TV's uitzendingen van de UCI Mountain Bike World Cup (XCO). [2][3]

Trivia
In 2005 werd voor het eerst de "Bart Brentjens Challenge" gehouden. Dit is een mountainbike-marathon door Zuid-Limburg.
Openbaarvervoerbedrijf Veolia vernoemde een van zijn Velios-treinen naar hem.[4]
Bart Brentjens heeft sinds 2003 alle Nederlandse mountainbikewedstrijden waar hij aan de start verscheen ten minste één keer gewonnen, met uitzondering van de Stappenbelt Rabobank MTB Trophy.
Brentjens is van oorsprong chrysantenkweker.
Bart Brentjens is een volle neef van Frans Maassen.[5] Zij trainden in de winter vaak samen.[6]
Hij won in 2013 de 1e editie van het NK Tegenwindfietsen.

Bart Jan-Baptist Marie Brentjens (Haelen, 10 oktober 1968) is een mountainbiker. Hij is tienvoudig Nederlands kampioen mountainbike en werd dat onafgebroken van 2000 tot en met 2007. Bij de Olympische Spelen van Atlanta (1996) stond mountainbiken voor het eerst op het programma. Brentjens won goud. In de drie daaropvolgende Spelen haalde Brentjens alleen in 2004 het podium (brons). Brentjens beëindigde zijn loopbaan in 2008 en startte als teammanager van zijn eigen team. Sinds november 2016 werkt hij tevens voor American Eagle mountainbikes en is hij co-commentator voor Red Bull TV-uitzendingen van de UCI Mountain Bike World Cup.

Coerver, Wiel

Man met een eigen methode

Wiel Coerver (Kerkrade, 3 december 1924 – aldaar, 22 april 2011) was een voetballer en voetbaltrainer.Coerver was een meer dan verdienstelijk voetballer en werd met de mijnwerkersploeg Rapid JC, voorloper van het huidige Roda JC, in 1956 kampioen van Nederland. Als coach won hij met Feyenoord in 1974 de UEFA Cup en de nationale titel. Hij trainde eerder nog andere clubs als Sparta, N.E.C. en Go Ahead Eagles. Vanwege zijn geavanceerde trainingsmethoden werd hij omschreven als de 'Albert Einstein van het voetbal' en gold hij in zijn tijd als een van de baanbrekende voetbalcoaches.
Zijn eerste baan waarin hij aan de slag ging als trainer werd de amateurclub SVN, destijds "het Ajax van het zuiden", een vereniging die hij tussen 1959 en 1965 via diverse titels en kampioenschappen optrok tot de top van het amateurvoetbal: met ongewoon attractief, aanvallend en technisch verzorgd spel. Coerver was ook de eerste voetbaltrainer die, met zijn interesse voor balfysica en hang naar perfectie, gebruik maakte van de kennis van bewegingswetenschappers, onder andere van onderzoekers van de universiteit in Nijmegen. Coerver zette o.a. 'kappen en draaien' als eerste op de trainingsagenda, naast onderdelen als traptechniek, balcontrole, lichaam-ertussen-zetten en wegdraaien-bij-de-tegenstander. Als er na regen een modderpoel op een oefenveld ontstond, kregen spelers van Coerver opdracht een slidingbroek aan te trekken om eindeloos te oefenen op de bal bij een tegenstander weghalen via tackles in glijvlucht of met een correcte sliding. Wanneer hij twijfelde over inzet, motivatie of vechtlust van zijn elftal schuwde de ambitieuze Coerver soms ook minder conventionele pepmiddelen niet. Uit zijn jaren als amateurcoach dateert een verhaal dat de Coerver om zijn spelers 'opgelaad' te krijgen vlak voor een belangrijke wedstrijd in zwart-wit een Spaans stierenvechtersfilmpje liet afdraaien in de kleedkamer. Later, in de jaren zeventig, diende Coerver sterspeler Jan Peters van N.E.C. zelfs anabolen toe, om deze sterker te maken.[1]

Wiel Coerver is vooral bekend geworden met de Coerver-methode, die gericht is op zo volledig mogelijke balbeheersing, aangevuld met de nodige techniek en spelcreativiteit. Coerver is in tal van landen actief geweest om zijn methode aan jeugdige voetballers te onderwijzen. Ook zijn er boeken en dvd's uitgebracht om de oefenstof duidelijk te maken. Wereldwijd bestaat ook al 37 jaar de Coerver Coaching voetbalschool. De doorontwikkelde Coerver Coaching-methode wordt in meer dan 50 landen en door vele nationale voetbalbonden en clubs omarmd, onder andere door SL Benfica en de jeugdafdeling van Manchester United. In april 2015 werd door Coervers oude club Roda JC bekendgemaakt dat onder de leiding van zijn oud-protegé Michel Mommertz de jeugd en beloften gaan trainen volgens de Coerver-methode. Zo is "de cirkel weer rond".

De begeesterde voetbaltrainer uit Kerkrade werd in 2007 benoemd tot ridder in de orde van Oranje-Nassau. Op 24 mei 2008 werd Wiel Coerver door de Coaches Betaald Voetbal (CBV) onderscheiden met de Oeuvreprijs beste trainer/coach. De prijs kreeg hij uitgereikt door zijn collega-oefenmeester Kees Rijvers.

Coerver, die zelden een blad voor zijn mond nam, kampte met hartproblemen. Voor zijn gezondheid had hij het doktersadvies gekregen meer te werken in landen met een warmer klimaat. Hij overleed op 86-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking.[2]

Wiel Coerver (Kerkrade, 3 december 1924 – aldaar, 22 april 2011) was een voetballer en voetbaltrainer.Coerver was een meer dan verdienstelijk voetballer en werd met de mijnwerkersploeg Rapid JC, voorloper van het huidige Roda JC, in 1956 kampioen van Nederland. Als coach won hij met Feyenoord in 1974 de UEFA Cup en de nationale titel. Hij trainde eerder nog andere clubs als Sparta, N.E.C. en Go Ahead Eagles. Vanwege zijn geavanceerde trainingsmethoden werd hij omschreven als de 'Albert Einstein van het voetbal' en gold hij in zijn tijd als een van de baanbrekende voetbalcoaches.

Derichs, Ley

Homo atleticus uit Roermond

Wordt aan gewerkt

Leo Jozef Willem Derichs (roepnamen Leo, Lei, Ley) (Roermond, 19 mei 1922 - aldaar, 13 september 2010) was een Nederlandse atleet, die vooral bekend is van zijn prestaties op het gebied van de werpnummers discuswerpen en kogelstoten. Hij werd in zijn carrière zesmaal Nederlands kampioen op deze onderdelen, viermaal bij het kogelstoten (1950-1951-1952-1953) en tweemaal (1952-1954) bij het discuswerpen. Diverse malen Zuid Nederlands kampioen. Hiervoor ontving hij in 1952 de Bronzen Medaille van de stad Roermond. Daarnaast beoefende hij aanvankelijk ook het hoogspringen (1946 Kampioen Zuid Nederland).

Harrie Meijers

Een sieraad voor de wielersport! (1)

Harie Meijers begint zijn succesvolle racecarrière op 26 mei 1895 als amateur op de racebaan van Amby.  En vanaf dat moment weten de media hem te vinden, als amateur en vanaf 1897 als professional.  Zijn Engels kampioenschap sprint 5 Engelse mijl viel zelfs de Franse kranten op. 
De kranten waren lovend. Het blad Le Velo schreef naar aanleiding van zijn overwinning op de 5 Engelse mijl in 1898 “Le hollandais Meyers, un coureur d’un style supérieur et d’une qualité admirable, a triomphé”. (6)
In zijn succesvolle tournee eind 1899 door de Verenigde Staten leert hij Major Taylor kennen, een zwarte Amerikaanse sprinter en wereldkampioen sprint van 1899.(7)  Ze zijn aan elkaar gewaagd, de ene keer wint Taylor, de andere keer Harrie. Na een sabbatical in 1901 fietst hij in 1902 en 1903 opnieuw meerdere malen tegen de Amerikaanse wielerlegende als deze in Europa is. (8) 
Dat hij gewaardeerd wordt blijkt wel uit het feit dat maart 1902 in Parijs ter ere van zijn rentree een diner wordt georganiseerd. De journalist Géo Lefèvre van het blad l’ Auto-Velo schrijft hierover een artikel: Le diner Meyers.(9) 
1904 is voor Meijers een minder succesvol jaar,(10) hij rijdt op 2 oktober in Roubaix zijn laatste wedstrijd die hij winnend afsluit.(11) Hij besluit te stoppen met racen en komt daar niet meer op terug.  Hij gaat trouwen en zal de leiding van zijn vaders bierbrouwerij (Sanitas) aan de Markt te Maastricht overnemen.  Het blad l’ Auto meldt dat hij een van de renners is geweest die het meest de professionele wielersport tot ere is geweest.(12) In een interview  eind 1907 geeft hij aan dat van een comeback geen sprake zal zijn.(13) Daarvoor ontbreekt hem de noodzakelijke energie. Hij geniet van paardrijden en het kijken naar mooie wielerwedstrijden.
Harrie stapt niet meer op de fiets, maar toch is Roubaix niet zijn laatste optreden op een wielerbaan. In 1915, 1916 (14) en 1917 (15) is hij medeorganisator van wedstrijden in Amby en acht jaar later zal hij ter ere van de 30e Grand Prix van Parijs het startschot geven voor een sprintwedstrijd. (16)
Na zijn afscheid trouwt Meijers (1905). (17) Hij en zijn vrouw Marie Lejeune krijgen te Maastricht twee kinderen, Marcel (1906) en Germaine (1917). In die plaats overlijdt hij ook op 14 april 1928 aan tyfus evenals zijn elfjarige dochtertje. Harrie is dan net geen 50 jaar oud.
In navolging van de Limburgse Koerier besteden vele kranten en tijdschriften aandacht aan zijn overlijden. In Parijs wordt op 29 april 1928 een Prix de Harie Meyers verreden.(18) Het blad Sport in Beeld wijdt een uitgebreid artikel aan hem en sluit af met “Nederland heeft hem aldus te gedenken: werkelijk groot en dan een racer van karakter! Een professional! Maar een beroepsrenner met absoluut de begrippen, den aard van rijden van den amateur”.(19) Het blad Sport-echo noemt hem “een van de grootste sieraden die de wielersport over de gehele wereld ooit heeft gehad”.(20) Het weekblad Le Sport Suisse besluit zijn in memoriam met: ‘Aan de grote kampioen Harie Meijers bewaren wij de allerbeste herinneringen en hij is een ware sieraad voor de wielersport.’(21)
Het duurde tot 2018 voordat de stad Maastricht zijn fietsfenomeen eerde door een straat naar hem te vernoemen. Deze Harrie Meijersbaan ligt in Maastricht-West bij de vakantiewoningen aan de Dousbergweg.(22) 
Het NOC*NSF erkent Harrie Meijer als ‘olympia-ganger’ en als winnaar van twee races tijdens de Olympische Spelen van 1900, maar volgt het IOC als het gaat om de titel ‘olympisch kampioen’.(23)  
 

Noten:
1. Over Harrie Meijers is veel geschreven, in kranten, tijdschriften en boeken. Belangrijke bronnen:
-	George J.M. Hogenkamp; Een halve eeuw wielersport (Amsterdam: Wieler-Bons, 1916),  Digitaal te raadplegen via Delpher:  https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMKB02A:000030321 ;  
-	Fred Roggen;  Harrie Meijers. Topsprinter uit het heroïsche tijdperk (Mijnbestseller.nl 2022); 
-	Sport in beeld jrg. 4, no. 17, 1928, 4-5.  Digitaal te raadplegen via Delpher:  https://resolver.kb.nl/resolve?urn=dts:2521017:mpeg21:0004 .
-	Renne in de gezèt. Digitaal bereikbaar via  https://simcad.nl/ .
-	De Revue der sporten,  jrg 20, 1926, no 16, 13-12-1926, pagina 246-247. Harie Meyers, de oud-wielrenner. Digitaal bereikbaar via Delpher: https://resolver.kb.nl/resolve?urn=dts:1683016:mpeg21:0002 
2. Hoewel als Henricus geboren wordt zijn naam als Henri, Harrie, Harie en Meyers geschreven.
3. Historisch Centrum Limburg (HCL), BS Geboorte, Burgerlijke Stand in Limburg, Maastricht, archief 12.059, inventaris­num­mer 54, 3 december 1879, aktenummer 970
4. Fred Roggen, pag. 139-142.
5. Fred Roggen,  pag. 140-141.
6. De Revue der sporten,  jrg. 20, 1926, no 16, 13-12-1926, 246. Harie Meyers, de oud-wielrenner. Digitaal bereikbaar via Delpher: https://resolver.kb.nl/resolve?urn=dts:1683016:mpeg21:0002
7. Marshall Walter (Major) Taylor (Indianapolis, 26 november 1878 – Chicago, 21 juni 1932) was een Amerikaans wielrenner. Hij werd ook “Major” en “de vliegende neger” genoemd. Tot de Fransman Grégory Baugé in 2009 wereldkampioen sprint werd was Taylor de enige zwarte wielerkampioen. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Major_Taylor 
8. Sport in beeld jrg. 4, no. 17, 1928, pagina 5.  
9. L’ Atuto-Velo; 23-03-1902; pag.1.  Géo Lefèvre: LE DINER MEYERS. Het was gisterenavond dat de vrienden van Harrie Meyers, de winnaar van de Grand Prix van de Exposition, tentoonstelling, hem een banket hebben aangeboden in het Dîner Français om zijn terugkeer naar de wielersport, zijn activiteiten en prestaties te vieren. Rond de vrolijke tafel noteer ik zonder onderscheid van sportieve hiërarchie, de heren Alfred Riguelle, voorzitter van de Union Velocipédique France; Willy Arend, Grogna, René Bouroau, Schrader, Lujo, Hildebrand, Waddy, Brault, Pierre de Meuse, D. Goussonn Brenot, de gebroeders Schlatter, Christinet, Oury, Hossoir, U. Fériol, Emilio Broyer, Michaut, E. Loste, Victor Breyer, Lamberjack, R. Coquelle, Gougoltz, Pastaïre, G. LeRoy, Denesle, Bour, enzovoort.Het diner was eenvoudig maar niettemin vlekkeloos en een eer voor de uitstekende Hildebrand, die het organiseerde als secretaris van de Sportclub die het initiatief had genomen.
Bij Champagne wenst de heer Alfred Riguelle in een charmante toost de loyale en sympathieke renner die iedereen kent, Meyers, de successen die hij mag ambiëren, en feliciteert hij de tegenstanders van het Nederlandse fenomeen, Arend, Grogna en Gougoltz, die er alles aan hebben gedaan om hem met hun aanwezigheid een kostbaar teken van vriendelijke kameraadschap te geven. Kortom, een fijne avond zoals we die vaker zouden willen zien in onze wielerwereld.
10. Hogenkamp, pagina 389.
11. Hij heeft zich nog ingeschreven voor een wedstrijd op 9 oktober te Parijs maar hij is niet gestart
12. De grondwet, 30-04-1905, pagina 1. Digitaal bereikbaar via Delpher: https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMGARO01:000171039:mpeg21:a0040 
 13. Het vaderland, 05-12-1907, pagina 6. Digitaal bereikbaar via Delpher: https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMKB23:001479170:mpeg21:a00077 
14. Limburger Koerier; 22-05-1916; pagina 3. Digitaal bereikbaar via Delpher: https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMKB23:001193110:mpeg21:a00042 
15. De courant; 18-07-1917; pagina 3. Digitaal bereikbaar via Delpher:
https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMKB19:003540164:mpeg21:a00057 
16. De revue der sporten jrg 17, 1924, no 31, 02-04-1924, pagina 495. Digitaal bereikbaar via Delpher: https://resolver.kb.nl/resolve?urn=dts:1681031:mpeg21:0010 
17. Het huwelijk werd voltrokken op 12 augustus 1905 te Luik. De volledige namen van zijn vrouw en kinderen zijn: Marie Adolphine Jósephine Gabrielle Lejeune (1884-1968), Marcel Marie Lambert Meijers (1906-2004 Luik) en Germaine Cathérine Julliet Meijers (1917-1928). Tevens een doodgeboren kind in 1908.
Huwelijksakten Liège, 1905; akte 949; pagina 259.  Digitaal geraadpleegd op 20-09-2025 via https://agatha.arch.be/search/genealogie/results/results.php?id=68ce8c7b53ff2&w=CS&cn=Li%26egrave%3Bge+%2F+Luik&pl=Li%26egrave%3Bge+%2F+Luik&pi=2046&ta=%5B%222%22%5D&y=1905&y2=1905&yt=1.  IIIF-manifest: mirador/523/523_9999_999/523_9999_999_1883972_000.json.
HCL, BS Geboorte; Burgerlijke Stand in Limburg, Maastricht, archief 12.059, inventaris­nummer 67, 1 september 1906, aktenummer 897;
HCL, BS Overlijden; Burgerlijke Stand in Limburg, Maastricht, archief 12.059, inventaris­nummer 301, 16 april 1928, aktenummer 234
HCL, BS Overlijden; Burgerlijke Stand in Limburg, Maastricht, archief 12.059, inventaris­nummer 301, 26 mei 1928, aktenummer 313
18. L’ Auto-Vélo; 29-04-1928, 3.
19. Sport in beeld jrg. 4, no. 17, 1928, 5.  
20. Sport-echo; waarin tevens opgenomen de officieële mededelingen van den Ned. Wieler Bond en 30 vereenigingen, jrg 5, 1928, pagina 5. Digitaal  bereikbaar via Delpher: https://resolver.kb.nl/resolve?urn=MMKB37:252430016:00005 .
21. Fred Roggen, pag. 138
Het Vaderland : staat- en letterkundig nieuwsblad, 02-05-1928, pagina 2. Digitaal bereikbaar via Delpher: 
https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010011537:mpeg21:a0133 .
22. https://www.zichtopmaastricht.nl/historie-van-straatnamen-h-n . Letter H: “Harrie Meijersbaan”.
23. NOC*NSF; Olympische Spelen van Parijs 1900. Digitaal bereikbaar via https://nocnsf.nl/olympische-geschiedenis/olympische-spelen/olympische-spelenparijs-1900

HENDRIKUS EGIDIUS (Henri, Harie, Harrie) MEIJERS (2) (2 december 1879 te Maastricht)(3) is een van de meest succesvolle Nederlandse sprinters op de wielerbaan. Zijn actieve sportcarrière duurt redelijk kort, maar zijn prestaties zijn fenomenaal. Hij rijdt succesvol tegen alle toppers van zijn tijd, in Nederland, in Europa en zelfs in de Verenigde Staten. Hij grossiert in nationale en internationale ereplaatsen.(4) In 1902 en 1903 wordt hij door het blad L’Auto zelfs uitgeroepen tot beste sprinter van Europa.(5) Na zijn afscheid als actieve coureur in 1904 verdwijnt hij geleidelijk in de vergetelheid; alleen insiders weten wie hij is en wat hij heeft gepresteerd.

Jaegers, Willy

De Nederlandse 'Herr der Ringe'

geboren Bocholtz 1943/44, Vereniging Wilhelmina 1955. Meervoudig Nederlands kampioen op diverse turnonderdelen. International. In 1967 gestopt ivm blessures. Tussen 1959 en 1966 onbetwist heerser en kampioen (in Nederland?)

Lambregts, Cor

De 'renner' uit Roermond

Cornelis Johannes Maria (Cor) Lambregts (Roermond, 22 april 1958) is een voormalige Nederlandse langeafstandsloper. Hij is drievoudig Nederlands kampioen en nam eenmaal deel aan de Olympische Spelen, waar hij aantrad voor de marathon. Die wedstrijd moest hij echter voortijdig staken.

Loopbaan
In 1978 startte Lambregts met hardlopen. Daarvóór was hij actief geweest in de wielersport, waarin hij zich had ontwikkeld tot een regionaal bekend wielrenner. De wielertraining vergde echter erg veel trainingstijd, vandaar dat de Roermondenaar besloot om te kiezen voor een minder tijdrovende tak van sport. "Lopen slokt minder trainingstijd op. Per dag train ik nu zo'n 1,5 uur, terwijl het wielrennen 3 à 4 uur kostte en met mijn studie kon ik dat niet meer combineren", aldus de toenmalige hts-student in 1980.[1]

In 1981 won Cor Lambregts verrassend de internationale Rude Pravo loop in Praag. Twee jaar later liep hij tijdens de CPC loop in Den Haag, een halve marathon, een tijd van 1:00.40. Deze tijd was bijna een minuut sneller dan het geldende wereldrecord van 1:01.36 van de Keniaan Mike Musyoki uit 1982. Bij nameting van het parcours bleek later echter, dat het zo'n 600 meter te kort was geweest door een verkeerd geplaatst keerpunt.[2] Datzelfde jaar debuteerde hij in de marathon van Rotterdam met een tijd van 2:12.40.

In 1984 vertegenwoordigde Lambregts, samen met Gerard Nijboer en Cor Vriend, Nederland op de Olympische Spelen van Los Angeles op de marathon. Nijboer en hij moesten echter voor de finish uitstappen. Cor Vriend werd 39e in 2:21.08. In datzelfde jaar liep hij 2:14.46 op de Chicago Marathon. Ook deed hij in 1986 mee aan de Europese kampioenschappen in Stuttgart op de 10.000 m.

In 1985 werd Lambregts derde op de marathon van Rotterdam in een persoonlijk record van 2:11.02 achter de Portugees Carlos Lopes, die met zijn tijd van 2:07.12 het wereldrecord met bijna een minuut scherper stelde, en de Brit John Graham (2:09.58). Met deze tijd is Cor Lambregts de elfde snelste Nederlander aller tijden op de marathon (peildatum oktober 2015).

In zijn nadagen kwam hij uit in de duathlonsport, waar hij in 1993 nog zesde werd op het EK Koningslutter (D) en zevende op het WK in Dallas (USA).

Tegenwoordig beoefent Cor Lambregts hardlopen recreatief. Met zijn eigen onderneming Cum Laude Projects is hij werkzaam als onafhankelijk projectontwikkelaar en vastgoedadviseur.[3] Daarnaast is hij als adviseur betrokken bij de Roermond City Run.

Cornelis Johannes Maria (Cor) Lambregts (Roermond, 22 april 1958) is een langeafstandsloper. In 1978 startte Lambregts met hardlopen. Daarvóór was hij actief geweest in de wielersport, waarin hij zich had ontwikkeld tot een regionaal bekend wielrenner. De wielertraining vergde echter erg veel trainingstijd.
In 1984 vertegenwoordigde Lambregts Nederland op de Olympische Spelen van Los Angeles op de marathon, maar viel helaas uit. Een jaar later liep hij de marathon van Rotterdam in een persoonlijk record van 2:11.02. Met deze tijd is Cor Lambregts de elfde snelste Nederlander aller tijden op de marathon (peildatum oktober 2015).

Meijers, Harrie

Eeuwige Tweede

Hendrikus Egidius (Harie, Harrie) Meijers (• 2 december 1879, Maastricht - † 28 april 1928, Maastricht) was een sprinter op de fiets.

Harrie Meijers begon in 1895 een carrière als baanwielrenner. In 1897 werd hij professional, omdat hij de wereld wilde ontdekken. Hij was een der pioniers van het Nederlandse wielrennen en werd een fenomeen in de internationale baanwielrennerij. Vijf keer werd hij Nederlands sprintkampioen en een keer won hij de Engelse titel. Zijn bijnaam was ‘Second Eternal’, omdat hij tijdens wereldkampioenschappen vaker net naast de hoofdprijs greep. In 1900 won hij met de Italiaan Tommaselli op de tandem de Prix de l’ Exposition te Parijs, ofwel Olympisch goud. In 1904 nam hij afscheid van de sport. Hij werd bierbrouwer aan de Markt in Maastricht (brouwerij Sanitas). Hij overleed te Maastricht op 14 april 1928 aan tyfus.

Paumen, Maartje

Heerlijke hockeyster

Maartje Yvonne Helene Paumen (Geleen, 19 september 1985) is een Nederlandse ex-hockeyster. Zij won met het damesteam goud op de Olympische Spelen van Beijing (2008) en Londen (2012). Paumen speelde 235 interlands (195 doelpunten) voor de nationale vrouwenploeg.[1] De Limburgse won met Hockeyclub 's-Hertogenbosch in de periode 2004-2017 elf keer de landstitel en tien keer de Europa Cup I. Paumen passeerde op 2 oktober 2015 Kim Lammers als topscorer aller tijden van de hoofdklasse. Ze maakte die dag haar 318de en 319de doelpunt op dit niveau.[2]


Maartje Paumen als speelster van Den Bosch
Paumen komt sinds de zomer van 2004 uit voor Hockeyclub 's-Hertogenbosch. Eerder speelde zij bij HC Geleen, later HC Scoop en Oranje Zwart. Bij Hockeyclub 's-Hertogenbosch speelde zij op het middenveld en later in de achterhoede. In Oranje fungeerde Paumen als linksback of linkshalf. Bekend is zij om haar gesleepte strafcorner.

Voor Oranje debuteerde Paumen tijdens het gewonnen toernooi om de Champions Trophy 2004 in Rosario (Argentinië). In de finale van het WK hockey voor vrouwen van 2006 tegen Australië scoorde Paumen de 3-1 voor Nederland uit een strafbal.

De behaalde zilveren medaille op het EK hockey 2007 te Manchester was voor Paumen een dieptepunt in haar carrière.[3] In de poulewedstrijd tegen Engeland liep zij zwaar knieletsel op, wat verder spelen onmogelijk maakte. Op de Olympische Zomerspelen 2008 in Beijing was Paumen weer van de partij. Zij scoorde in alle poulewedstrijden, tegen Zuid-Afrika (tweemaal), Zuid-Korea (tweemaal), China (eenmaal), Australië (tweemaal) en Spanje (eenmaal). In de halve finale tegen Argentinië scoorde zij driemaal. Met elf doelpunten werd zij topscorer aller tijden van een olympisch hockeytoernooi. Op 22 augustus 2008 wachtte na de gewonnen hockeyfinale tegen China een gouden medaille.

In 2008, 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016 werd zij topscorer in de Hoofdklasse. In 2011 en 2013 werd zij verkozen tot speelster van het jaar in de Hoofdklasse en ontving daarmee de Gouden Stick. In totaal was Paumen in de Hoofdklasse goed voor 369 doelpunten: 16 voor Oranje Zwart en 353 namens Den Bosch.

Op 10 augustus 2012 won zij met het Nederlands elftal de spelen van Londen door met 2-0 te winnen van Argentinië. Paumen scoorde uit een strafcorner het tweede doelpunt. Dat was haar veertiende doelpunt op de Olympische Spelen, een olympisch record.

Op 14 juni 2014 won Paumen samen met de Nederlandse ploeg goud op het WK hockey in Den Haag. Op 20 augustus 2016 won Maartje Paumen samen met haar team zilver op de Olympische spelen in Brazilië. Na dit toernooi heeft Paumen besloten om te stoppen als speelster van de Nederlandse ploeg[4].

Op 18 mei 2018 maakte Paumen bekend direct met hockey te stoppen om assistent-coach te worden bij het Vughtse MOP. Paumen speelde het laatste jaar van haar actieve carrière bij Royal Antwerp.[5]

Vaessen, Marie-Louise (Wiesje)

Een vergeten kampioen

Marie-Louise (Wiesje) Vaessen (*19 maart 1928, Maastricht    † 15 februari 1993, Horst)
In haar eerste levensjaar verhuist Marie-Louise Vaessen samen met haar zus Marie-José en haar ouders naar de Mijnstreek. Haar nieuwe thuis is Saroleastraat 11 te Heerlen, een pand gelegen tussen juwelier Martens en hotel Germania. Nu begint hier de Promenade. Wiesje wil naar de hbs om onderwijzeres te kunnen worden. Door tussenkomst van de pastoor sturen haar gelovige ouders hun dochter naar de mulo. Wiesjes droom spat uiteen en ze krijgt veel last van hoofdpijn. De huisarts adviseert wandelen en zwemmen.

Ereburger
Braaf trekt Wiesje haar baantjes in het Sportfondsenbad en op het openluchtzwembad Terworm. Het spichtige meisje met watervrees wordt een atletische zwemster. Bep Foeckert, Limburgs zwemkampioene en trainster bij de Heerlense Zwemvereniging Oranje Nassau (ZON), ziet dat Wiesje aanleg heeft voor de zwemsport en wordt haar trainster. In 1942 onttroont de 14-jarige Wiesje haar mentrix als Zuid-Nederlands recordhouder op de vrije slag.
Onder trainer Frans Wanders ontwikkelt Wiesje zich tot een ware kampioene. Ze zwemt sneller dan de snelste Limburgse mannen. Haar eerste grote succes behaalt ze in 1947 als ze met de estafetteploeg een zilveren medaille op het Europees Kampioenschap in Monte Carlo wint. Ze behoort tot de beste zwemsters van Nederland en gaat in 1948 als eerste Limburgse vrouw naar de Olympische Spelen. Ze wint brons op de 100 meter vrije slag en met de estafetteploeg. Bij thuiskomst in Heerlen wordt ze door een uitzinnige menigte verwelkomd en in een optocht naar het raadhuis gebracht. In de burgemeesterskamer tekent zij als ereburger het Gulden Boek en krijgt als eerste de zilveren legpenning van de stad.
Twee jaar later is er eenzelfde ontvangst als ze op de Europese Kampioenschappen in Wenen met de estafetteploeg goud wint en individueel tweede wordt op de 100 meter vrije slag. Bij de Olympische Spelen in 1952 verbetert de Nederlandse estafetteploeg haar prestatie van vier jaar eerder. Met slotzwemster Wiesje Vaessen behaalt Nederland een zilveren plak. De pers is dol op de goedgemanierde, bescheiden en welbespraakte Wiesje. Ook blijkt ze menig jongenshart sneller te laten kloppen, zoals dat van de latere cabaretier Freek de Jonge.

Wat blijft
Na haar huwelijk in 1952 wordt Wiesje al snel moeder. Ze verhuist naar Horst en stopt met wedstrijdzwemmen. Ze is medeoprichtster van de Horster Zwem- en Polo Club (HZPC) en zorgt er voor de invoering van het schoolzwemmen. Een Maastrichts vakantiepark krijgt in 2021 een naar haar genoemde straat, maar Heerlen is haar eens zo bejubelde ereburger vergeten. Totdat Theo Linssen in 2019 een prachtige film maakt over zijn moeder: Wiesje Vaessen, de vergeten kampioene.

De jonge Marie-Louise wordt geplaagd door hoofdpijnen. De huisarts adviseert wandelen en zwemmen. Voor dat laatste blijkt Wiesje uitzonderlijk talent te hebben. Haar eerste grote succes behaalt ze in 1947. Met de estafetteploeg haalt ze zilver op het Europees Kampioenschap. Het jaar daarna gaat ze als eerste Limburgse vrouw naar de Olympische Spelen. Ze wint brons op de 100 meter vrije slag en met de estafetteploeg. Op de Europese kampioenschappen van 1950 in Wenen wint ze goud met de estafetteploeg en individueel zilver op 100 meter vrije slag. In 1952 is er in Helsinki zilver met de estafetteploeg. Marie-Louise Vaessen is de eerste Limburgse vrouw die een Olympische medaille wint. Met drie medailles op de reguliere Spelen is zij nog steeds Limburgs recordhouder.

Vanderlyde, Arnold

Zachte man, harde vuist

Arnold Petrus Maria Vanderlyde (Sittard, 24 januari 1963) is een voormalig Nederlands bokser en 3-voudig winnaar van Olympisch brons.

Vanderlyde begon op vijftienjarige leeftijd met boksen in boksschool De Amateur in Munstergeleen, waar hij 7 jaar trainde bij bokstrainer Jan Derhaag. In zijn loopbaan behaalde hij als amateur driemaal brons op de Olympische Spelen: in 1984, 1988 en 1992. Daarnaast was hij driemaal Europees en achtmaal Nederlands kampioen. Zijn grootste sportieve rivaal al die jaren was de Cubaan Félix Savón, van wie Vanderlyde in zeven onderlinge confrontaties nooit heeft weten te winnen. In 1991 werd hij, samen met schoonspringer Edwin Jongejans, gekozen tot Sportman van het jaar.

In 1992 stopte Vanderlyde met topsport en stapte hij over naar het bedrijfsleven. Hij heeft zijn eigen bedrijf, waarmee hij presentaties, workshops en trainingen voor bedrijven verzorgt.

In 2009 presenteerde Vanderlyde zijn eerste boek: Fighting for success![1]

Trivia
Arnold Vanderlyde was in 2021 te zien als een beveiliger in The Passion 2021.
Vanderlyde was in 2006 jurylid van de LGD Poëzieprijs.
Arnold Vanderlyde verbond zich in 2005 aan het goede doel Right To Play. Als ambassadeur bezocht hij in 2006 Oeganda. In november 2011 bezocht Vanderlyde Burundi.
Hij verzorgde het commentaar voor de World Boxing Council, op RTL 7, samen met Koert Westerman.
Vanderlyde was in 2012 te zien in een reclamespot voor Dove.
In 1997 nam Vanderlyde deel aan het televisieprogramma Spel Zonder Grenzen voor de gemeente Heerlen.
In 1991 presenteerde Vanderlyde het dertiendelige televisieprogramma Fitless bij de VPRO.[2]

© 2023 by BI World. Proudly created with Wix.com

  • Facebook Basic Black
  • Twitter Basic Black
  • YouTube Basic Black
bottom of page