Marie-Louise (Wiesje) Vaessen (*19 maart 1928, Maastricht † 15 februari 1993, Horst)
In haar eerste levensjaar verhuist Marie-Louise Vaessen samen met haar zus Marie-José en haar ouders naar de Mijnstreek. Haar nieuwe thuis is Saroleastraat 11 te Heerlen, een pand gelegen tussen juwelier Martens en hotel Germania. Nu begint hier de Promenade. Wiesje wil naar de hbs om onderwijzeres te kunnen worden. Door tussenkomst van de pastoor sturen haar gelovige ouders hun dochter naar de mulo. Wiesjes droom spat uiteen en ze krijgt veel last van hoofdpijn. De huisarts adviseert wandelen en zwemmen.

Ereburger
Braaf trekt Wiesje haar baantjes in het Sportfondsenbad en op het openluchtzwembad Terworm. Het spichtige meisje met watervrees wordt een atletische zwemster. Bep Foeckert, Limburgs zwemkampioene en trainster bij de Heerlense Zwemvereniging Oranje Nassau (ZON), ziet dat Wiesje aanleg heeft voor de zwemsport en wordt haar trainster. In 1942 onttroont de 14-jarige Wiesje haar mentrix als Zuid-Nederlands recordhouder op de vrije slag.
Onder trainer Frans Wanders ontwikkelt Wiesje zich tot een ware kampioene. Ze zwemt sneller dan de snelste Limburgse mannen. Haar eerste grote succes behaalt ze in 1947 als ze met de estafetteploeg een zilveren medaille op het Europees Kampioenschap in Monte Carlo wint. Ze behoort tot de beste zwemsters van Nederland en gaat in 1948 als eerste Limburgse vrouw naar de Olympische Spelen. Ze wint brons op de 100 meter vrije slag en met de estafetteploeg. Bij thuiskomst in Heerlen wordt ze door een uitzinnige menigte verwelkomd en in een optocht naar het raadhuis gebracht. In de burgemeesterskamer tekent zij als ereburger het Gulden Boek en krijgt als eerste de zilveren legpenning van de stad.
Twee jaar later is er eenzelfde ontvangst als ze op de Europese Kampioenschappen in Wenen met de estafetteploeg goud wint en individueel tweede wordt op de 100 meter vrije slag. Bij de Olympische Spelen in 1952 verbetert de Nederlandse estafetteploeg haar prestatie van vier jaar eerder. Met slotzwemster Wiesje Vaessen behaalt Nederland een zilveren plak. De pers is dol op de goedgemanierde, bescheiden en welbespraakte Wiesje. Ook blijkt ze menig jongenshart sneller te laten kloppen, zoals dat van de latere cabaretier Freek de Jonge.

Wat blijft
Na haar huwelijk in 1952 wordt Wiesje al snel moeder. Ze verhuist naar Horst en stopt met wedstrijdzwemmen. Ze is medeoprichtster van de Horster Zwem- en Polo Club (HZPC) en zorgt er voor de invoering van het schoolzwemmen. Een Maastrichts vakantiepark krijgt in 2021 een naar haar genoemde straat, maar Heerlen is haar eens zo bejubelde ereburger vergeten. Totdat Theo Linssen in 2019 een prachtige film maakt over zijn moeder: Wiesje Vaessen, de vergeten kampioene.